У.бр.200/2024

Уставен суд на
Република Северна Македонија
У.бр.200/2024
Скопје, 12.02.2025 година

Уставниот суд на Република Северна Македонија, во состав д-р Дарко Костадиновски, претседател на Судот и судиите Насер Ајдари, м-р Татјана Васиќ-Бозаџиева, д-р Јадранка Дабовиќ-Анастасовска, Елизабета Дуковска, д-р Осман Кадриу, Добрила Кацарска, д-р Ана Павловска-Данева и м-р Фатмир Скендер, врз основа на член 110 од Уставот на Република Северна Македонија, член 38 алинеи 1 и 2 и член 73 алинеја 3 од Актот на Уставниот суд на Република Северна Македонија („Службен весник на Република Северна Македонија“ бр.115/2024), на седницата одржана на 12 февруари 2025 година, донесе

Р Е Ш Е Н И Е

СЕ ОТФРЛА иницијативата за поведување постапка за оценување на уставноста на член 4 од Законот за празниците („Службен весник на Република Македонија“ бр.21/1998 и 18/2007).

Образложение

I

Арбен Саити од Куманово, до Уставниот суд на Република Северна Македонија, поднесе иницијатива за поведување постапка за оценување на уставноста на член 4 од Законот за празниците („Службен весник на Република Македонија“ бр.21/1998 и 18/2007).

Во иницијативата, подносителот ги цитира одредбите од членовите 9, 18 и 19 од Уставот на Република Северна Македонија, како и оспорениот член 4 од Законот за празниците.

Подносителот смета дека оспорениот член 4 од Законот е во спротивност со членовите 9, 18 и 19 од Уставот и дека е спротивен на принципот на еднаквост бидејќи со неговата примена се врши сегрегација на верска и национална основа на граѓаните.

Во иницијативата се наведува дека врз основа на оспорениот член, една групација на граѓани кои чувствуваат припадност кон одредена верска или национална припадност, покрај тоа што ги празнуваат деновите од член 4, коишто се исто така, неработни денови иако чувството за верска или национална припадност е слободна, менлива и недокажлива, а дотолку повеќе што овој податок е личен податок.

Понатаму, подносителот наведува дека во праксата овој член предизвикува проблеми во работниот процес, од причина што верските празници што се од приватна и интимна природа се истоветни со државните празници иако нашата држава е секуларна и верата е одвоена од државата. Подносителот смета дека овој член може да се злоупотреби од причина што верската и националната припадност како менлива категорија, овозможува еден граѓанин да може да ги искористи сите денови како неработни со што другите граѓани ги доведува до нерамноправна положба спротивно на Уставот.

Со иницијативата подносителот бара Уставниот суд да поведе постапка за оценување на уставноста на оспорениот член и истиот да го укине како неуставен.

II

На седницата Судот утврди дека со оспорениот член 4 од Законот за празниците („Службен весник на Република Македонија“ бр.21/1998 и 18/2007) се предвидува дека во Република Северна Македонија се празнуваат и неработни денови за верниците од православната вероисповед се: Бадник, ден пред Божик; 19 Јануари, Богојавление (Водици); Велики Петок, петок пред Велигден; 28 Август, Успение на Пресвета Богородица (Голема Богородица) и Духовден, петок пред Духовден. Во Република Северна Македонија се празнуваат и неработни денови се: Курбан Бајрам, првиот ден на Курбан Бајрам за верниците од муслиманската вероисповед; 22 Ноември, Ден на Албанската азбука за припадниците на албанската заедница; 21 Декември, Ден на настава на турски јазик за припадниците на турската заедница; Јом Кипур, првиот ден на Јом Кипур за припадниците на Еврејската заедница; првиот ден на Божик, вториот ден на Велигден и Празникот на сите светци, според Грегоријанскиот календар за верниците од католичката вероисповед; 27 Јануари, Свети Сава за припадниците на српската заедница; 8 Април, Меѓународен ден на Ромите за припадниците на ромската заедница; 23 Мај, Национален ден на Властите за припадниците на влашката заедница и 28 Септември, Меѓународен ден на Бошњаците за припадниците на бошњачката заедница.

III

Согласно со член 110 алинеја 1 од Уставот на Република Северна Македонија, Уставниот суд одлучува за согласноста на законите со Уставот.

Според член 38 алинеи 1 и 2 од Актот на Уставниот суд, Судот ќе ја отфрли иницијативата ако не е надлежен да одлучува за барањето и ако за истата работа веќе одлучувал, а нема основи за поинакво одлучување.

Со предметната иницијатива се оспорува член 4 од Законот за празниците („Службен весник на Република Македонија“ бр. 21/1998 и 18/2007) како спротивен на членовите 9, 18 и 19 од Уставот.

Од содржината на оспорениот член 4 од Законот за празниците произлегува дека во овој член детално е утврдено дека во Република Северна Македонија се празнуваат и за неработни денови се утврдени празниците на верниците од православната вероисповед, на верниците од муслиманската вероисповед и на верниците од католичката вероисповед, како и празниците од посебно значење на припадниците на албанската заедница, турската заедница, еврејската заедница, српската заедница, ромската заедница, влашката заедница и бошњачката заедница.

Членот 4 од основниот текст на Законот за празниците („Службен весник на Република Македонија“ бр.21/1998) претходно бил предмет на оцена од страна на Уставниот суд во предметот У.бр.122/ 1998 од 07.10.1998 година, од аспект на согласноста со член 9 и член 19 став 3 од Уставот при што, Судот не повел постапка и утврдил дека оспорената законска одредба е во согласност со член 9 од Уставот, а во однос на несогласноста на оспорената законска одредба со член 19 од Уставот, Судот ја отфрлил иницијативата.

Од уставно-судската анализа во предметот У.бр.122/1998, Уставниот суд утврдил дека „Имајќи предвид дека припадниците на различни верски заедници имаат различни вредности во кои веруваат или, пак, веруваат во исти вредности но со различен приоритет, како и дека таквата содржинска различност предизвикува различно манифестирање на верувањето односно различни денови на славење на верските вредности, произлегува дека предвидувањето (во член 4 од Законот) различни денови да се неработни и да се празнуваат од страна на различни верски заедници е токму по суштина обезбедување еднаквост на граѓаните по верска основа (секој ги слави своите вредности).

Поради тоа, оспорената законска одредба не е во несогласност со член 9 од Уставот.

Што се однесува, пак, до наводот во иницијативата дека членот 4 од Законот создава нееднаквост помеѓу христијанската, исламската и еврејската вероисповед, од една страна, и другите верски заедници во Република Македонија, од друга страна, и дека тоа го прави така што определува да не се работат и да се празнуваат само празниците значајни за првите три верски заедници, Судот оцени дека иницијативата не го доведува во прашање славењето на верските празници на трите верски заедници, туку бара и другите верски заедници да имаат право да ги слават своите празници, а тоа значи Судот да ја дополни оспорената законска одредба, што не е во надлежност на Уставниот суд.“

Член 4 од Законот за празниците („Службен весник на Република Македонија“ бр.21/1998) e изменет со Законот за изменување на Законот за празниците („Службен весник на Република Македонија“ бр.18/2007). Вака изменетата содржина на член 4 е предмет на уставно-судска оценка во предметната иницијатива.

Законот за изменување на Законот за празниците („Службен весник на Република Македонија“ бр.18/2007) бил предмет на уставно-судска оценка и со Решението У.бр.52/2008 од 12.11.2008 година, Уставниот суд, меѓу другото, не повел постапка за оценување на уставноста на овој закон.

Во оваа иницијатива подносителите го оспориле Законот за изменување на Законот за празниците во целина како спротивен на член 9 и член 51 од Уставот и член 19 став 3 односно Амандманот VII точка 1 на Уставот.

Имено, според ставот на Судот во овој предмет, предвидувањето во Законот, различни денови да се неработни и да се празнуваат од страна на различни верски заедници е токму во суштина обезбедување еднаквост на граѓаните по верска основа преку славење на своите, но и покажување почит кон славењето на туѓите вредности, што е во согласност со членот 9 од Уставот. Оттаму, произлегува дека припадниците на различни верски заедници имаат различни вредности во кои веруваат или, пак, веруваат во исти вредности но со различен приоритет, како и тоа дека таквата содржинска различност предизвикува различно манифестирање на верувањето, односно имаат различни денови на славање на верските вредности кои се утврдени во оспорените законски одредби.

Во однос на наводите во предметната иницијатива дека еден граѓанин може да ги искористи сите денови како неработни со што ги доведува до нерамноправна положба останатите граѓани, иако верската и националната припадност е менлива категорија, Судот во Одлуката У.бр.220/1999 од 12.07.2000 година, утврдил дека секоја промена на верската припадност секој граѓанин треба да ја докаже преку одредени објективни факти, а не само со изјавување за припадност.

Оттука, поаѓајќи од уставно-судската практика и анализата на наводите во конкретната иницијатива со која се бара оцена на уставноста на член 4 од Законот за празниците, Судот оцени дека веќе постапувал по однос на прашањето дека предвидувањето (во член 4 од Законот) различни денови да се неработни и да се празнуваат од страна на различни верски заедници, при што зазел став дека ова уредување во оспорената законска одредба е токму во суштина обезбедување еднаквост на граѓаните по верска основа, со што е во согласност со членовите 9 и 19 од Уставот.

Имајќи предвид дека Судот во постапката по предметите У.бр.122/1998 и У.бр.52/2008 оценил дека нема основи за поведување постапка за оценување на уставноста на член 4 од Законот за празниците, а со сега доставената иницијатива со која оспорениот член 4 во суштина се оспорува од слични аспекти како и во претходно наведените предмети, Судот оцени дека во конкретниот случај нема основи за поинакво одлучување со што се исполнети условите од член 38 алинеја 2 од Актот на Уставниот суд, за отфрлање на иницијативата.

Во однос на наводите во иницијативата за несогласноста на оспорениот член 4 од Законот за празниците со член 18 од Уставот со кој се гарантираат сигурноста и тајноста на личните податоци, Судот оцени дека наводите што се однесуваат на тоа дека чувството за верска или национална припадност е слободно, менливо и недокажливо, дотолку повеќе што овој податок е личен податок, не се наводи коишто можат да го покренат механизмот на уставно-судска оцена, туку се наводи кои укажуваат на практичната примена на оваа одредба.

Оттаму, мислењето на подносителот на иницијативата дека во пракса примената на оспорениот член 4 од Законот за празниците може да доведе до злоупотреба во работниот процес, како и останатите наводи за повреда на член 18 од Уставот, претставува прашање на примена на Законот за празниците за кое Уставниот суд не е надлежен да одлучува, поради што исполнети се и условите од член 38 алинеја 1 од Актот на Уставниот суд за отфрлање на иницијативата поради ненадлежност.

IV

Врз основа на наведеното, Судот одлучи како во диспозитивот на ова решение.

 

ПРЕТСЕДАТЕЛ
на Уставниот суд на Република Северна Македонија,
д-р  Дарко Костадиновски

* * *

 
Gjykata Kushtetuese e
Republikës së Maqedonisë së Veriut
U.nr.200/2024
Shkup, 12.02.2025

Gjykata Kushtetuese e Republikës së Maqedonisë së Veriut, në përbërje të dr. Darko Kostadinovski kryetar i Gjykatës dhe gjykatësve Naser Ajdari, mr.Tatjana Vasiq-Bozaxhieva, dr.Jadranka Daboviq-Anastasovska, Elizabeta Dukovska, dr. Osman Kadriu, Dobrilla Kacarska, dr. Ana Pavllovska-Daneva  dhe mr. Fatmir Skender, në bazë të nenit 110 të Kushtetutës së Republikës së Maqedonisë së Veriut, nenit 38 alinesë 1 dhe 2 dhe nenit 73 alinesë 3 të Aktit të Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Maqedonisë së Veriut („Gazeta Zyrtare e Republikës së Maqedonisë së Veriut“ nr.115/2024), në seancën e mbajtur më 12 shkurt 2025, miratoi

A K T V E N D I M

HIDHET POSHTË iniciativa për inicimin e procedurës për vlerësimin e kushtetutshmërisë së nenit 4 të Ligjit për Festat (“Gazeta Zyrtare e Republikës së Maqedonisë” nr. 21/1998 dhe 18/2007).

Arsyetim

I

Arben Saiti nga Kumanova, Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Maqedonisë së Veriut i parashtroi iniciativë për inicimin e procedurës për vlerësimin e kushtetutshmërisë së nenit 4 të Ligjit për Festat (“Gazeta Zyrtare e Republikës së Maqedonisë” nr. 21/1998 dhe 18/2007).
Në iniciativë, parashtruesi i citon dispozitat e neneve 9, 18 dhe 19 të Kushtetutës së Republikës së Maqedonisë së Veriut, si dhe nenin 4 të kontestuar të Ligjit për Festat.

Parashtruesi konsideron se neni 4 i kontestuar i Ligjit është në kundërshtim me nenet 9, 18 dhe 19 të Kushtetutës dhe se është në kundërshtim me parimin e barazisë sepse zbatimi i tij përbën ndarjen e qytetarëve në baza fetare dhe kombëtare.
Në iniciativë thuhet se, bazuar në nenin e kontestuar, një grup qytetarësh që ndiejnë përkatësi në një përkatësi të caktuar fetare ose kombëtare, përveç festimit të ditëve nga neni 4, të cilat janë gjithashtu ditë jopune, megjithëse ndjenja e përkatësisë fetare ose kombëtare është e lirë, e ndryshueshme dhe e pavërtetueshme, e aq më tepër që këto të dhëna janë të dhëna personale.

Për më tepër, parashtruesi pohon se në praktikë ky nen shkakton probleme në procesin e punës, sepse festat fetare që janë të natyrës private dhe intime janë identike me festat shtetërore, megjithëse vendi ynë është laik dhe feja është e ndarë nga shteti. Parashtruesi vlerëson se ky nen mund të abuzohet pasi përkatësia fetare dhe kombëtare, si një kategori e ndryshueshme, i lejon një qytetari të përdorë të gjitha ditët si ditë jopune, duke i vendosur kështu qytetarët e tjerë në një pozitë të pabarabartë, në kundërshtim me Kushtetutën.

Me iniciativën, parashtruesi kërkon që Gjykata Kushtetuese të fillojë një procedurë për të vlerësuar kushtetutshmërinë e nenit të kontestuar dhe për ta shfuqizuar atë si jokushtetues.

II

Në seancë, Gjykata përcaktoi se neni 4 i kontestuar i Ligjit për Festat (“Gazeta Zyrtare e Republikës së Maqedonisë” nr. 21/1998 dhe 18/2007) parashikon që në Republikën e Maqedonisë së Veriut festohen ditët e mëposhtme jopune për besimtarët e besimit ortodoks: Buzmi, një ditë para Krishtlindjeve; 19 Janari, Epifania (Uji i Bekuar); E Premtja e Madhe, e premtja para Pashkëve; 28 Gushti, Dita e Shën Marisë (Shën Maria e Madhe) dhe Dita e Shpirtrave, e premtja para Ditës së Shpirtrave. Në Republikën e Maqedonisë së Veriut festohen edhe ditët e mëposhtme jopune: Kurban Bajrami, dita e parë e Kurban Bajramit për besimtarët e besimit mysliman; 22 Nëntori, Dita e Alfabetit Shqip për pjesëtarët e komunitetit shqiptar; 21 Dhjetori, Dita e Mësimit të Gjuhës Turke për pjesëtarët e komunitetit turk; Jom Kipuri, dita e parë e Jom Kipurit për pjesëtarët e komunitetit hebraik; dita e parë e Krishtlindjeve, dita e dytë e Pashkëve dhe Dita e gjithë Shenjtorëve, sipas kalendarit Gregorian për besimtarët e besimit katolik; 27 Janari, Shën Sava për pjesëtarët e komunitetit serb; 8 Prilli, Dita Ndërkombëtare e Romëve për pjesëtarët e komunitetit rom; 23 Maji, Dita Kombëtare e Vllahëve për pjesëtarët e komunitetit vlleh dhe 28 Shtatori, Dita Ndërkombëtare e Boshnjakëve për pjesëtarët e komunitetit boshnjak.

III

Sipas nenit 110 alineja 1 e Kushtetutës së Republikës së Maqedonisë së Veriut, Gjykata Kushtetuese vendos për përputhshmërinë e ligjeve me Kushtetutën.

Në përputhje me nenin 38, alinetë 1 dhe 2 të Aktit të Gjykatës Kushtetuese, Gjykata e hedh poshtë iniciativën nëse nuk është kompetente të vendosë për kërkesën dhe nëse ka vendosur tashmë për të njëjtën çështje, dhe nuk ka baza për një vendim tjetër.

Me iniciativën në fjalë kontestohet neni 4 i Ligjit për Festat (“Gazeta Zyrtare e Republikës së Maqedonisë” nr. 21/1998 dhe 18/2007) si në kundërshtim me nenet 9, 18 dhe 19 të Kushtetutës.

Nga përmbajtja e nenit 4 të kontestuar të Ligjit për Festat, rrjedh se ky nen përcakton në detaje se në Republikën e Maqedonisë së Veriut festohen dhe përcaktohen si ditë jopune festat e besimtarëve të besimit ortodoks, besimtarëve të besimit mysliman dhe besimtarëve të besimit katolik, si dhe festat me rëndësi të veçantë për pjesëtarët e komunitetit shqiptar, komunitetit turk, komunitetit hebre, komunitetit serb, komunitetit rom, komunitetit vlleh dhe komunitetit boshnjak.

Neni 4 i tekstit bazë të Ligjit për Festat (“Gazeta Zyrtare e Republikës së Maqedonisë” nr. 21/1998) më parë i është nënshtruar vlerësimit nga Gjykata Kushtetuese në lëndën U.nr. 122/1998 të datës 07.10.1998, nga aspekti i përputhshmërisë me nenin 9 dhe nenin 19 paragrafi 3 të Kushtetutës, me ç’rast Gjykata nuk e ka filluar procedurën dhe ka konstatuar se dispozita ligjore e kontestuar është në përputhje me nenin 9 të Kushtetutës, ndërsa në lidhje me mospërputhjen e dispozitës ligjore të kontestuar me nenin 19 të Kushtetutës, Gjykata e ka hedhur poshtë iniciativën.

Nga analiza kushtetuese-gjyqësore në lëndën U.nr.122/1998, Gjykata Kushtetuese përcaktoi se “Duke marrë parasysh që anëtarët e bashkësive të ndryshme fetare kanë vlera të ndryshme në të cilat besojnë ose, besojnë në të njëjtat vlera por me përparësi të ndryshme, si dhe që një larmi e tillë substanciale shkakton manifestime të ndryshme të besimit, pra ditë të ndryshme të festimit të vlerave fetare, rrjedh se parashikimi (në nenin 4 të Ligjit) që ditë të ndryshme të jenë jopune dhe të festohen nga bashkësi të ndryshme fetare është pikërisht në thelb sigurimi i barazisë së qytetarëve në bazë fetare (secili i feston vlerat e veta).”
Mu për këtë, dispozita ligjore e kontestuar nuk është në kundërshtim me nenin 9 të Kushtetutës.
Lidhur me pretendimin në iniciativë se neni 4 i Ligjit krijon pabarazi midis konfesioneve të krishtera, islame dhe hebraike, nga njëra anë, dhe bashkësive të tjera fetare në Republikën e Maqedonisë, nga ana tjetër, dhe se e bën këtë duke përcaktuar se vetëm festat e rëndësishme për tre bashkësitë e para fetare nuk duhet të punohen dhe festohen, Gjykata vlerësoi se iniciativa nuk e vë në pikëpyetje festimin e festave fetare të tre bashkësive fetare, por kërkon që edhe bashkësitë e tjera fetare të kenë të drejtë të festojnë festat e tyre, që do të thotë se Gjykata duhet ta plotësojë dispozitën ligjore të kontestuar, e cila nuk është në kompetencat e Gjykatës Kushtetuese.”

Neni 4 i Ligjit për Festat (“Gazeta Zyrtare e Republikës së Maqedonisë” nr. 21/1998) u ndryshua me Ligjin për ndryshimet në Ligjin për Festat (“Gazeta Zyrtare e Republikës së Maqedonisë” nr. 18/2007). Përmbajtja e ndryshuar e nenit 4 i nënshtrohet shqyrtimit kushtetues-gjyqësor në iniciativën në fjalë.

Ligji për ndryshimin dhe plotësimin e Ligjit për Festat (“Gazeta Zyrtare e Republikës së Maqedonisë” nr. 18/2007) iu nënshtrua shqyrtimit kushtetues-gjyqësor dhe me Aktvendimin U.nr. 52/2008 të datës 12.11.2008, Gjykata Kushtetuese, ndër të tjera, nuk nisi procedurë për vlerësimin e kushtetutshmërisë së këtij ligji.

Në këtë iniciativë, parashtruesit e kontestuan Ligjin për ndryshimin dhe plotësimin e Ligjit për Festat në tërësi si në kundërshtim me nenin 9 dhe nenin 51 të Kushtetutës dhe nenin 19 paragrafin 3, përkatësisht Amendamentin VII pika 1 të Kushtetutës.

Gjegjësisht, sipas qëndrimit të Gjykatës në këtë lëndë, dispozita në Ligj që ditë të ndryshme të jenë jopune dhe të festohen nga bashkësi të ndryshme fetare në thelb siguron barazinë e qytetarëve në bazë fetare përmes kremtimit të vlerave të tyre, por edhe duke treguar respekt për kremtimin e vlerave të të tjerëve, gjë që është në përputhje me nenin 9 të Kushtetutës. Nga kjo, rrjedh se pjesëtarët e bashkësive të ndryshme fetare kanë vlera të ndryshme në të cilat besojnë ose, përndryshe, besojnë në të njëjtat vlera, por me përparësi të ndryshme, si dhe se një larmi e tillë substanciale shkakton manifestime të ndryshme të besimit, përkatësisht ata kanë ditë të ndryshme të kremtimit të vlerave fetare që janë të përcaktuara në dispozitat ligjore të kontestuara.

Lidhur me pretendimet në iniciativë në fjalë se një qytetar mund t’i përdorë të gjitha ditët si ditë jopune, gjë që i vendos qytetarët e tjerë në një pozitë të pabarabartë, megjithëse përkatësia fetare dhe kombëtare është një kategori e ndryshueshme, Gjykata, në Vendimin U.br.220/1999 të datës 12.07.2000, përcaktoi se çdo qytetar duhet ta dëshmojë çdo ndryshim në përkatësinë fetare përmes fakteve të caktuara objektive dhe jo vetëm duke deklaruar përkatësinë e tij.

Prandaj, duke u nisur nga praktika kushtetuese-gjyqësore dhe analiza e pretendimeve në iniciativën konkrete që kërkonte vlerësimin e kushtetutshmërisë së nenit 4 të Ligjit për Festat, Gjykata vlerësoi se kishte vepruar tashmë për çështjen e dispozitës (në nenin 4 të Ligjit) që ditë të ndryshme të jenë jopune dhe të festohen nga bashkësi të ndryshme fetare, duke mbajtur qëndrimin se ky rregullim në dispozitën ligjore të kontestuar është pikërisht në thelb sigurimi i barazisë së qytetarëve mbi baza fetare, gjë që është në përputhje me nenet 9 dhe 19 të Kushtetutës.

Duke marrë parasysh se Gjykata në procedurat për lëndët U.nr.122/1998 dhe U.nr.52/2008 vlerësoi se nuk ka baza për inicimin e procedurës për të vlerësuar kushtetutshmërinë e nenit 4 të Ligjit për Festat, ndërsa me iniciativën e paraqitur tani me të cilën neni 4 i kontestuar kontestohet në thelb nga aspekte të ngjashme si në rastet e përmendura më parë, Gjykata vlerësoi se në rastin konkret nuk ka baza për një vendim të ndryshëm, duke i përmbushur kështu kushtet e nenit 38 paragrafi 2 i Aktit të Gjykatës Kushtetuese, për ta hedhur poshtë iniciativën.

Lidhur me pretendimet në iniciativë në lidhje me mospërputhjen e nenit 4 të kontestuar të Ligjit për Festat me nenin 18 të Kushtetutës, i cili garanton sigurinë dhe konfidencialitetin e të dhënave personale, Gjykata vlerësoi se pretendimet se ndjenja e përkatësisë fetare ose kombëtare është e lirë, e ndryshueshme dhe e pavërtetueshme, veçanërisht pasi këto të dhëna janë të dhëna personale, nuk janë pretendime që mund të shkaktojnë mekanizmin e kontrollit kushtetues-gjyqësor, por janë pretendime që tregojnë zbatimin praktik të kësaj dispozite.

Si rrjedhojë, mendimi i parashtruesit të iniciativës se në praktikë zbatimi i nenit 4 të kontestuar të Ligjit për Festat mund të çojë në abuzim në procesin e punës, si dhe pretendimet e tjera për shkelje të nenit 18 të Kushtetutës, është çështje e zbatimit të Ligjit për Festat për të cilën Gjykata Kushtetuese nuk është kompetente të vendosë, prandaj plotësohen edhe kushtet e nenit 38 paragrafi 1 i Aktit të Gjykatës Kushtetuese për ta hedhur poshtë iniciativën për shkak se nuk është kompetente.

IV

Bazuar në sa më sipër, Gjykata, vendosi si në dispozitiv të këtij aktvendimi.

 

KRYETAR
i Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Maqedonisë së Veriut,
dr. Darko Kostadinovski